W dniu 19 lutego obchodzimy urodziny Mikołaja Kopernika. Uczony, który urodził się 583 lata temu, zmienił nasza wiedzę o otaczającym nas kosmosie. Mało tego, zmienił sposób jego poznawania i nauczył nas jak rozumieć to co wiemy. W zasadzie można nawet powiedzieć, że Kopernik niczego nie odkrył. Na bazie ówczesnej wiedzy ludzi nauki, wyciągnął właściwe wnioski. Prawie właściwe.

I nie chodziło tu o dokładność owych wniosków, ale sam fakt zmiany podejścia do problemu. Od pory Kopernika, zmieniło się wszystko, ale nim się to stało, to musiało minąć jeszcze wiele stuleci, a rozpowszechnianie myśli Kopernika, można było przepłacić życiem.

Tym prezentem jest Kalendarz Astrofotografia Amatorska. Jak w poprzednim roku, tak i tym razem, prenumeratorzy Uranii otrzymali w prezencie egzemplarz wydania Kalendarza na 2011r. trzeba nadmienić, że zdjęcia do kalendarza, a jest on bardzo astrofotograficzny, wykonali polscy miłośnicy astronomii. Kalendarz ma jak zwykle piękno oprawę graficzną i jest wspaniale wydany. W tym roku poświęcono go Janowi Heweliuszowi – rok 2011 został poświęcony właśnie jemu. To właśnie przez niego pierwsze wydanie czasopisma trafiło z niewielkim o późnieniem. Teraz kalendarz ruszy do pozostałych odbiorców.

Do 11 marca 2011r. mamy czas na zgłoszenie zespołu do konkursu organizowanego przez Instytut Astronomii Uniwersytetu Zielonogórskiego i Zespół Szkół i Placówek Kształcenia Zawodowego w Zielonej Górze. Ogłaszają one konkurs na pracę wykonaną metodą projektu o tematyce astronomicznej.

W dniach 15-16 czerwca 2011r. odbędzie się w Opolu konferencja poświęcona wykorzystaniu Małych teleskopów w badaniach astronomicznych. Praktyka ostatnich lat wykazała, że wielkie teleskopy nie zawsze sprawdzają się w badaniach astronomicznych. Mają oczywiście swoją niezaprzeczalną zaletę, umożliwiają nam badanie najodleglejszych obszarów kosmosu. Ale gdy okazuje się, że astronomia potrafi wykorzystać również ten niepozornych rozmiarów teleskop. Kiedy prawidłowo przygotuje się go do badania, to staje się on niezastąpionym narzędziem naukowym.

Jakie są możliwości dzisiejszego sprzętu niewielkich rozmiarów? Praktyka wykazała w licznych projektach, że małe teleskopy nadają się do przeglądów nieba, poszukiwania obiektów potencjalnie zagrażających Ziemi i wielu innych projektach, gdzie koszt zastosowania wielkich teleskopów był nieuzasadniony, a wręcz nie sposób było zastosować gigantów.

Plan był zupełnie inny. Tak bywa z planami. Czasami nawet dobrze, że plany ulegają zmianie. Tak też było i tym razem. Pogoda od rana dawał nam możliwość zorganizowania obserwacji. Najpierw przed zmrokiem mieliśmy zająć się przeprowadzeniem części teoretycznej z astrofotografii aparatem cyfrowym i kliszowym. I tu zaskoczył nas nasz kolega, Krzysiek z Zielonej Góry. Po prostu przyjechał na zajęcia bez zapowiedzi. Ponieważ on sam jest astrofotografem, więc zmiana w zajęciach nie była zbyt istotna. Można wręcz powiedzieć, że poziom zajęć został drastycznie podniesiony.

Krzysiek przekazał Sekcji w prezencie wspaniały okular szerokokątny. Kąt widzenia okularu wynosi 80 stopni. Przy ogniskowej 15 mm zyskaliśmy wspaniałe obrazy obiektów kosmicznych. Do tego 2” oprawy dają wspaniały nabytek w wyposażeniu naszego sprzętu. Do końca wieczoru okular spędził miejsce w wyciągu dając wspaniałe obrazy Jowisza i Księżyca. Krzysiek miała dla nas jeszcze większą niespodziankę. Na zajęcia zabrał ze sobą praktycznie całe swoje wyposażenie, którego używa do astrofotografii. Członkowie sekcji mieli okazję poznać teleskop typu MAK na montażu paralaktycznym z komputerowym prowadzeniem oraz kamery cyfrowe CCD do zastosowań astrofotograficznych. Wbrew pozorom nie są one takie jak nawet w najnowocześniejszych aparatach cyfrowych. Wszystko po to by wykorzystać każdy kwant światła wpadającego do teleskopu.

W tym roku obchodzimy Rok Heweliusza. Miastem rodzinnym tego wielkiego astronoma jest Gdańsk. Co za tym idzie stał on się centrum obchodów Roku Heweliusza. Przez cały ten czas organizowane i prowadzone są wszelkie imprezy związane z nim, w tym edukacja, wystawy plenery i konkursy, a to tylko niewielka część wszystkich przygotowywanych imprez.

Jóź od początku roku dzieje się w gdańsku wiele. Tym razem Centrum Hewelianum organizuje konkurs astrofotograficzny. Nie jest on więc dla pstrykaczy, choć w zasadzie dla każdego, kto potrafi dojrzeć piękno Wszechświata. Wcale nie potrzeba do tego niezwykłego sprzętu. Wystarczy zwykły aparat, wiara w siebie i umiejętność dostrzegania tego czego inni zobaczyć nie potrafią. Przeglądając fotografie miłośników astronomii, to oprócz tych wykonanych przy użyciu zaawansowanego sprzętu i technologii, można znaleźć wiele prac wykonanych zwykłym prostym aparatem. Każdy ma więc swoją szansę. Warto spróbować. Więcej przeczytacie o konkursie w dalszej części tego artykułu, którego treść pochodzi ze strony organizatorów. Patronatem objęły konkurs Miasto Gdańsk i Polskie Towarzystwo Astronomiczne. Partnerami są Energa i Fundacja Gdańska. Konkurs rozpoczyna się 28 stycznia 2011 roku, a kończy 22 kwietnia 2011 roku, natomiast termin nadsyłania prac mija 22 kwietnia 2011 roku o godz. 15.00. (UWAGA: decyduje data wpływu pracy konkursowej do siedziby Organizatora!).

Do naszych rąk trafił kolejny i najbardziej tajemniczy 11 numer Encyklopedii Kosmos. Cała astronomia jest jedną wielka tajemniczą nauką, choć wszystko w niej jest jak najbardziej naukowe. Im dalej jednak sięgamy w jej obszary, tym bardziej czujemy atmosferę nieznanego i niezrozumiałego dla nas. A to motywuję nas jeszcze bardziej do poszukiwania prawdy.

W kosmosie wiele zjawisk przebiega w bardzo długiej skali czasowej. Są jednak i takie, które trwają zaledwie chwilę, sekundy lub całkowicie nas zaskakują. Tak jest i tym razem, gdzie 11 wydanie zaczyna się tajemnicą czerwonego deszczu. Drugi w kolejce jest Meteoryt Tunguski. W zasadzie winno się mówić o katastrofie tunguskiej, bo tajemnica tego wydarzenia nadal pozostaje do końca niewyjaśniona. Coż jednak zrobić, gdy do wydarzenia doszło 30 czerwca 1908 roku o 7:00, a pierwsza wyprawa dotarła na miejsce zdarzenia wiosną 1927 roku. Co zastała ekipa badaczy i czego się dowiedzieli? Przeczytamy od strony 4, bieżącego wydania.

W dniu wczorajszym mieliśmy okazję obserwować w Solarisie w Opolu aktualizację wyposażenia obserwatorium. Na pierwszy rzut okaz wydawałoby się mało atrakcyjne przedsięwzięcie. Ale przeprowadzający prace Jacek Uniwersał – wykonawca projektu – dał nam możliwość przeżycia ciekawego wydarzenia.

Założeniem Słonecznego obserwatorium jest całkowita automatyka. Praktyka nawet największych na świecie obserwatoriów pokazuje, że wymagają one w zasadzie stałego serwisowania, choć obecność człowieka w czasie pracy nie jest konieczna. Wszyscy miłośnicy astronomii doświadczają potrzeby serwisu swoich teleskopów zarówno tych najprostszych jak i tych najbardziej skomplikowanych i wydawałoby się że wręcz całkowicie bez obsługowych. Od prostego kolimowania po regulacje montaży i mechanizmów prowadzenia. W przypadku obecnych prac serwisowych mieliśmy do czynienia z właśnie z taką regulacją orientacji montażu teleskopów oraz została wymieniona kamera planetarna na nowszą mającą większą matrycę.

Wreszcie użytkownicy najpopularniejszego systemu operacyjnego na świecie mogą się cieszyć najlepszymi aplikacjami dostępnymi jedynie w Linux’ie. Dla pasjonatów nieba jest to niedościgniony KStars z pakietu KDEdu. Pakiet ten zawiera wiele programów edukacyjnych z matematyki, chemii, biologii i geografii.

Znajdziemy w tych programach wiele niespotykanych gdzie indziej możliwości edukacji z tych przedmiotów. To wspaniały zestaw narzędzi dla każdego pedagoga. Każdy miłośnik astronomii zostanie nim prędzej czy później. Dlatego praca w jednym środowisku da nam niezwykłe możliwości. Prezentowany pakiet tworzy środowisko KDE, znane z Linux’a w oknach Microsoftu, ale nie jest to żaden symulator „oesa” tylko w pełni funkcjonalne oprogramowanie. To kolejny krok by wdrożyć najlepsze rozwiązania open-surcowe (znamy takie jak GIMP, Stellarium, Celestia) w inne środowiska systemów operacyjnych komputerów.

Gdy pogoda na dworze taka, że psa z kulawą nogą na dwór nie wygonisz, nasz zespół poświęca czas na walkę z niewiedzą. To sobotnie spotkanie poświęciliśmy na jeden z najpiękniejszych działów astronomii amatorskiej, fotografii nieba.

Oglądając dzisiejsze fotografie nieba, każdy marzy by zrobić takie zdjęcie, choć jedno. Jak pokazały zajęcia sprawa nie jest taka beznadziejna, ale i nie jest to łatwe zadanie. Oczywiście zawsze na początku drogi możemy zacząć od astro-szkiców. I wielu wypadkach jest to najmniej kosztowne rozwiązanie. Nic jednak nie przychodzi za darmo. Astro-szkice wymagają równie dużego wysiłku jak fotografia. Choć w przypadku fotografii wydaje się, że komputer i kamera zrobią za nas najcięższą robotę, to często jesteśmy tu w poważnym błędzie.

Czas ferii szybko mija. Postanowiliśmy skutecznie go wykorzystać. I choć pogoda nie sprzyja podglądaniu kosmosu, to od zwiedzania nie odstąpiliśmy. To właśnie dzisiaj, 3 lutego, udaliśmy się w odwiedziny do naszych Niemieckich przyjaciół od astronomii. W niedalekim Krauschwitz znajduje się prywatne obserwatorium astronomiczne zbudowane i prowadzone przez tamtejszego Burmistrza - Sternwartego Möncha. Nasza Sekcja została przez niego zaproszona w odwiedziny. Dzięki feriom i dostępnym środkom na tę okoliczność udało nam się zorganizować wyjazd wspólnie z uczniami Gimnazjum nr 2 imienia Johannesa Keplera w Żaganiu.

Wyjazd z Żagania odbył się o 8:30 i ruszyliśmy prosto do naszych sąsiadów. Miasteczko jest niedaleko od nas, bo jedynie 60km, więc podróż nie trwała długo. Jedyne, co nam nie dopisywało, to straszna pogoda, śnieg z deszczem, zimno i ogólnie paskudnie. Ale humory były na miejscu i w dobrym stanie. A to przecież najważniejsze.

Luty to zaledwie 28 dni, ale wydarzyć może się w nich sporo. Od połowy lutego promieniują Leonidy a ich obserwacjom nie przeszkodzi Księżyc po ostatniej kwadrze. Merkury znika w blasku Słońca, ale rannym obserwacjom przyświeca piękna Wenus. Jeszcze przed nią warto poświecić czas Saturnowi, a wieczorem znaleźć kilka chwil dla oddalającego się od nas Jowisza. No i wiosnę czuć za pasem dnia przybędzie w ciągu miesiąca prawie dwie godziny. Krótsze noce to mniej czasu na obserwacje, szczególnie te pod ciemnym niebem. Zima nas nie rozpieszcza, szczególnie pogodą. Trudne potrafi być życie amatora astronomii.

Poniżej szczegóły dzień po dniu.

Do rąk czytelników trafiło dziesiąte wydanie „Kosmos Tajemnice Wszechświata”. Chochlik drukarski narobił niezłego zamieszania. Dlatego z kolejnym wydaniem dostaniemy poprawiony numer 10. Widać, że pismo żyje. Nic nie stoi na przeszkodzie jednak, by zapoznać się z zawartością wydania. Tu jest wszystko w porządku.

Tym razem poznamy nie tylko największe teleskopy, ale i największe obiekty w kosmosie w tym gwiazdy, galaktyki i gromady gwiazd. Galeria teleskopów tego numeru obejmuje oczywiście same NAJ. A w wędrówkach po niebie oczywiście Pegaz z rodziny Perseusza, Jaszczurka i Źrebię.

Miłośnik astronomii często ma problem z dostępem do wiedzy. Nie chodzi tu o wiedzę naukową, ale wiedzę potrzebną miłośnikowi nieba do rozwijania swojej pasji. Tu z pomocą przychodzi Urania-PA i wydawnictwa książkowe. Okazuje się jednak, że ich poziom często wykracza poza możliwości poznawcze młodego pasjonaty. Przy czym pod pojęciem młodego należy rozumieć młodego stażem nie wiekiem.

Niektórzy wcale nie mają nawet zamiaru sięgać szczytów naukowego poznania tej dziedziny wiedzy człowieka. I tu przychodzi mu z pomocą wspaniałe od lat pismo Vademcum Miłośnika Astronomii. Kiedyś te funkcje pełniła Urania, ale wyrosłą z tego wieku po połączeniu z Postępami Astronomii. Dzięki wydawnictwu PWN-Vega (wydawnictwo prywatne) luka ta jest skutecznie wypełniana od lat. I chwała im za to.

Już niedługo przejdzie na się pożegnać z największym dotychczasowym osiągnięciem technicznym człowieka, z teleskopem Hubble’a. Oczywiście teraz na orbitach znajdują się jeszcze bardziej zaawansowane technologie, ale to właśnie ten teleskop zmienił nasz sposób patrzenia na Wszechświat. Dzięki niemu odkryliśmy prawdziwe piękno i zdobyliśmy wiedzę o nieznanych obszarach kosmosu. Czy to w takim razie koniec tej przygody? Okazuje się, że nie.

Pod takim hasłem upłynęło spotkanie sekcji w ostatnią sobotę. Powstawanie i losy tych obiektów były tematem naszej edukacyjnej dyskusji. Ich losy związane są ze śmiercią gwiazd. A tych w historii naszej galaktyki jest sporo. Nie wszystkie mgławice to pozostałości. Część z nich to obszary tworzenia się nowych gwiezdnych światów i całych układów planetarnych.

W zasadzie to od mgławic się zaczyna i na mgławicach się kończy. W górach i filarach stworzenia, rodzą się nowe gwiazdy wchłaniając obłoki gazu i rozpalając je swoim blaskiem. Gdy wybuchnie supernowa rozwiewane są i ślad po nich w zasadzie ginie. Po wielu miliardach lat gwiazdy przeradzają się w olbrzymy bądź eksplodują. W obu wynikach powstaje mgławica, jako pozostałość po okresie wspaniałości. Mgławice planetarne przyjmują niesłychane kształty i kolory. I tu zaczyna się nasza bajka.

Jest nam niezmiernie miło poinformować, że dzięki hojności sponsorów już po raz piąty wydamy kalendarz astronomiczny ze zdjęciami nieba wykonanymi przez astro amatorów z całej Polski. Naszą ambicją i misją jest z jednej strony pokazanie najlepszych prac jak największej liczby polskich astro fotografów - z drugiej zaś dotarcie z kalendarzem do miłośników astronomii, a w szczególności młodzieży szkolnej i studentów. Jesteśmy przekonani, że kalendarz przyczyni się w znaczący sposób do popularyzacji wiedzy o wszechświecie, ukazując piękno otaczającego nas kosmosu.

Tak było tej soboty przed Pałacem. Kto wybrał się na spacer w ten piękny wieczór ten na promenadzie mógł przyłączyć do obserwacji Księżyca i Jowisza. A wszystko za sprawą zmiany pogody, która wreszcie po długim oczekiwaniu pozwoliła na zbadanie tego, co dzieje się nad chmurami i dalej. Decyzja była szybka i słuszna. Zajęcia Sekcji zaczęły się od obserwacji z użyciem naszego teleskopu. Już po godzinie nadeszły chmury i zgodnie z prognozą niczego już nie dało się zobaczyć. Wszyscy, którzy tylko mógł cieszyliśmy się widokiem naszego znajomego satelity, który przepięknie pokazywał swoje kratery, szczególnie te przy terminatorze. Wszelkie aparaty poszły w ruch i już dzisiaj możemy podziwiać pierwsze efekty pracy naszych miłośników. Nie obeszło się bez korekcji komputerowej obrazów, ale za to możemy na zdjęciach zobaczyć znacznie więcej niż nieuzbrojonym okiem.

Zdjęcie tu prezentowane zostało wykonane poprzez podłączenie aparatu, lustrzanki, do wyciągu okularowego teleskopu. Nazywa się to fotografią w ognisku głównym teleskopu. Teleskop pracuje w charakterze obiektywu o bardzo długiej ogniskowej, bo aż 1200mm. To super-teleobiektyw. Kolejni obserwatorzy wykonywali zdjęcia w projekcji okularowej. Powstały tez filmy, które teraz poddawane są obróbce cyfrowej. Zgodnie z kanonem przechwycone zostaną najlepsze klatki filmu i zmontowany zostanie z nich jeden obraz. Co prawda rozdzielczość takiego obrazu jest znacznie mniejsza niż przy użyciu zaawansowanego aparatu, ale obróbka obrazu to ważna umiejętność i warto się nią zająć nawet w tak prostej formie. Niedługo poznamy efekty.

Sonda Cassini stale zadziwia nas swoimi odkryciami. Choć tak naprawdę sama niczego nie odkrywa, bo jedynie zbiera dane, to niezwykłość jej polega na tym, że oto mamy okazję przez długi czas znajdować się w okolicy gazowego olbrzyma i śledzić zachodzące w nim i jego okolicy zmiany.

Do tej pory mogliśmy jedynie bazować na na danych zebranych przez sondy przelatujące w pobliżu planet. Obecnie już od kliku lat nasze oczy znajdują się w ich pobliżu a nawet na powierzchni (Mars) i stale dostarczają nam kolejnych danych na temat zachodzących tam wydarzeń. Niezwykłe pierścienie Saturna doczekały się wielu ustaleń na temat ich natury. Poznajemy również wiele szczegółów związanych z meteorologią atmosfer gazowych gigantów. W tym przypadku mamy okazję obserwować burzę na północnej półkuli Saturna.

Miłośnicy najczęściej korzystają w swoich pracach z almanachów astronomicznych i poradników oraz tablic. Ale czasami nawet i oni potrzebują precyzyjnych danych astronomicznych -choćby do rozwiązywania zadań i problemów o charakterze arytmetycznym.

Dlatego również i pasjonatom Uranii zapewne przyda się ta pozycja w biblioteczce astronomicznej. Za 62zł + 5% VAT możemy go kupić u wydawcy lub bezpośrednio z jego strony pobrać wersję w formacie PDF - z zablokowaną opcją drukowania. Do sporadycznych celów wystarczy zapewne format elektroniczny. Korzystając częściej z tej pozycji warto ją mieć pod ręką w tradycyjnej formie.

Nadzchodzi czas ferii i niejednemu z nas na pewno uda się zwiedzić kawałek naszej ojczyzny. Jeśli będziecie w pobliżu Gdańska warto pamiętać o tym, że jest to miasto naszego wielkiego astronoma Jana Heweliusza. Znajduje się tam wiele pamiątek po nim i jego pracy.

Rok 2011 został poświęcony temu wielkiemu człowiekowi. w związku z tym udostępnione zostają zbiory Biblioteki PAN. A Biblioteka zaprasza wszystkich zainteresowanych do swojej siedziby.

Wielka mgławica w Andromedzie jest jedną z najbardziej znanych galaktyk. Już obserwacje wizualne tego obiektu dają niesamowite wrażenia. Odkąd w astronomii wykorzystuje się fotografię możliwości obserwacji tej ogromnej spirali kosmicznego miasta wzrosły wielokrotnie. Obrazy Wielkiej Mgławicy zapierały dech w piersiach. Ale tak naprawdę jej piękno pozwoliła dostrzec dopiero fotografia cyfrowa. To dzięki niej i komputerom oraz niezwykły umiejętnościom astro-fotografów można pokazać jej niezwykłe piękno i większość tajemnic.

Przypomnijmy tylko, że jest to najbliższa naszej Drodze Mlecznej tak wielka galaktyka. Dzięki temu możliwe stało się określenie skali Wszechświata, a wszystko za sprawą prac Edwina Hubble’a. Obecne badania wskazują, że jest ona odległa od nas o 2,4 do 2,9 milionów lat świetlnych. I choć to bardzo dużo, to w skali kosmosu jest niewielką odległością. Tak niewielką, że M31 i kilkanaście innych karłowatych galaktyk tworzą Gromadę Lokalną, czyli grupę galaktyk związanych ze sobą siłami grawitacji.

Czyli wielki podbój kosmosu przez człowieka.

Choć obecnie nawet na dobrą sprawę nie opuszczamy atmosfery latając w tak zwany kosmos, to nasze marzenie o wielkim podboju kosmosu rozkwita z każdym rokiem coraz bardziej. Kiedyś tylko marzyliśmy o lotach na inne planety. Dzisiaj leża one w zasięgu naszej ręki. I choć to jeszcze daleko, to po 50 latach kosmicznej podróży uszliśmy całkiem sporo. Temu i wielu innym ciekawym problemom poświęcony jest kolejny, bo dziewiąty numer, Encyklopedii Astronomii i Astronautyki.

W środku jak zwykle film na DVD i wiele ciekawych artykułów. Mamy też doradztwo zawodowe, czyli jak zostać kosmonautą. Sprawa nie jest taka prosta, pomimo tego, że w tym zawodzie jak nigdzie indziej ryzykuje się życiem nie zbliżając się nawet do rakiety. Na jedno miejsce mamy 1400 kontrkandydatów. Ale gra jest warta świeczki, o czym pisze Krzysztof Czart. Poznamy też, jakie niebezpieczeństwa czyhają na ludzi tam w górze oraz o tym jak człowiek szykuje się do zdobycia Czerwonej Planety. Od podszewki poznamy też niezwykłą ISS, której jeden moduł możemy odwiedzić nawet u nas w Polsce w Sopotni Wielkiej.

ESO jest autorem niezwykłego konkursu. Konkursu związanego z największymi tajemnicami astronomicznymi jakie kryją się w gromadzonych przez lata danych. Takie perełki skrupulatnie wyszukiwane przez amatorów tego myszkowania możemy zobaczyć dzięki finałowi którego laureatem jest Igor Czekalin

Przed uczestnikami konkursu stało wyjątkowe zadanie jak na warunki amatorów. Do ich rąk zostały oddane otwarte zbiory surowych danych obserwacyjnych. Zadanie było jedno, należało wyszukać najpiękniejsze zdjęcia obiektów kosmicznych, dokonać ich obróbki cyfrowej i przedstawić do konkursu. Można pomyśleć że to pikuś, ale sprawa jest naprawdę trudna w realizacji i wymaga niezwykłych umiejętności. Zdjęcia z teleskopów VLT i innych nie są typowymi danymi cyfrowymi do jakich jesteśmy przyzwyczajeni z doświadczeń z naszymi aparatami fotograficznymi.

Na stronach prjektu programu znajdziemy najnowszą wersję programu Stellarium o numerze 10.6.1. To pozbawiona wad poprzedniczek wersja najpopularniejszego programu będącego symulatorem nieba.

Program posiada wiele nowych udogodnień zgłaszanych przez rzesze jego użytkowników. Większość z nich trzeba było dotychczas instalować oddzielnie. Teraz mamy je w programie i wystarczy je jedynie włączyć. Najważniejszą wadą jaką udało się twórcom usunąć, to problemy z uruchomieniem na niektórych komputerach. Po porostu z niektórymi konfiguracjami program uruchamiał się w sposób uniemożliwiający korzystanie z niego, bądź w ogóle się nie uruchamiał generując przy tym jedynie błędy. Problem był dość istotny, gdyż bez nowej wersji nie dało się korzystać z dodatkowych katalogów gwiazd. Niektórzy użytkownicy nie mogli zainstalować dodatkowych modułów programu. Te problemy odeszły już do lamusa.

Takim mottem podsumowano zaćmienie z 11 sierpnia 1999 roku, dla którego wydano nawet numer specjalny Uranii-PA. Tym razem zaćmienie postawiło nam znacznie wyżej poprzeczkę. Jak każde zjawisko astronomiczne wymaga od obserwatora poświęcenia i zaangażowania. W tym roku mieliśmy jedynie przedsmak magii tego widowiska i tym dzieliliśmy się na sobotnim spotkaniu Sekcji.

Zaćmienia przyciągając uwagę człowieka od zarania jego dziejów zapisały się na różnych kartach historii w różny sposób, czasami wręcz przerażający. Jednak już w starożytności obserwatorzy wyciągali z tego widowiska właściwe wnioski o kształcie Ziemi i układzie planetarnym. To właśnie na podstawie tych obserwacji wiedzieli, że Ziemia musi być okrągła a Księżyc znajduje się daleko w przestrzeni kosmicznej. Na podstawie obserwacji zaćmień określono szacunkowe wielkości Słońca i Księżyca i podobnie określono odległości do naszej gwiazdy. Choć błędy były spore, to należy pamiętać jakimi przyrządami wykonywano pomiary, a jakiej dokładności to wymaga, by osiągnąć sukces. Dzisiaj o tym wiemy. Osiągnięto jednak cel. Cel, który później na tysiąclecia zniknął w czeluściach ludzkiej głupoty. Czy dzisiaj ktoś z nas podjął by się tego zadania?

Redakcji Uranii - Postępów Astronomii informuję, że ze względu na podwyżkę stawek VAT na czasopisma specjalistyczne zmienia się cena prenumeraty oraz pojedynczych egzemplarzy U-PA w roku 2011:

- prenumerata roczna 60zł
- prenumerata roczna zagraniczna 76zł
- pojedynczy zeszyt w 2011r - 11,90zł




Ceny obowiązują od 1 stycznia 2011r. Jeśli opłata na prenumeratę 2011 zostanie wysłana w do 31 stycznia 2011r. to obowiązuje stara cena 54zł (70zł dla prenumeratorów zagranicznych).

W dniu 4 stycznia 2011r. od godziny 7:30 Sekcja Astronomiczna prowadziła obserwację częściowego zaćmienia Słońca z terenu miasta Żagań. Do obserwacji udostępniono Sekcji Wieżę widokową - Spółka Pałac w Żaganiu. W obserwacjach udział wzięli członkowie sekcji.


Pogoda nie rozpieszczała nas, ale postanowiliśmy się nie poddawać. Gdyby Eddington poddał się 91 lat temu, to dzisiaj niewielu mogłoby słyszeć o teorii względności Einsteina. To właśnie on stał się naszym mottem przewodnim dzisiejszego dnia.

Rok 2011 zaczynamy wspaniałym widowiskiem w postaci zaćmienia Słońca. To niezwykłe doświadczenie ma obecnie większe znaczenie estetyczne niż naukowe. Wszystko za sprawą technologii, która naukowcom umożliwia obserwację zaćmienia non stop. Takie czasy.

My się jednak tym nie zrażamy, bo dla obserwatorów będzie to widowisko niespotykane i ogromnych walorach emocjonalnych. W tym roku zaćmienie spowoduje zasłonięcie przeszło 80% tarczy gwiazdy, co da niesłychany efekt wizualny.

Sekcja astronomiczna organizuje w tym celu obserwacje Słońca w dniu 4 stycznia z Wieży Widokowej w Żaganiu. Ponadto będzie można śledzić zjawisko w Internecie. Obserwatorium Uniwersytetu Jagiellońskiego przygotowuje transmisję ze swojego obserwatorium w górach na Suchorze. To jest niezwykłe i zaczarowane wręcz miejsce. Każdy kto tam był tak stwierdzi. Jeśli nie dopisze nam nasza kapryśna pogoda, to może będziemy mieli okazję dokonać obserwacji przez sieć.

Styczeń zaczyna kolejny rok astronomicznych przygód w sposób bardzo widowiskowy, a mianowicie już 4 stycznia od godzin rannych będziemy mieli okazję podziwiać wspaniałe zjawisko zaćmienie Słońca. Zjawisko o tyle ciekawe, że przesłonięciu przez nasz Księżyc ulegnie aż 80% tarczy naszej gwiazdy.

Nad ranem wita nas Wenus świecąc wysoko, bo 20° nad horyzontem z jasnością ponad -4mag. nieco poniżej widoczny jest Merkury, który jak zawsze wymaga niezwykłej cierpliwości w obserwacjach.

Na początku stycznia podziwiać możemy rój Kwadrantydów z radiantem w Smoku. Nazwa pochodzi od nieistniejącego już gwiazdozbioru. Maksimum przypada na 4 stycznia, a w obserwacjach nie będzie przeszkadzał Księżyc.

Poniżej szczegóły na każdy dzień.

W wielkim stylu kończy rok polski student astronomii z Uniwersytetu Jagielońskiego Michał Kusiak. Od czasów miłośniczego parania się astronomią poszukuje komet. Na swoim koncie uzbierał ich już ponad 100.

Najnowszych dwóch odkryć Michał dokonał w drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia 26 grudnia 2010 r. Odkryte przez niego komety otrzymały oznaczenia C/2010 SOHO-1999 i C/2010 SOHO-2000.

Do rąk wszystkich miłośników astronomii i naszych czytelników oddajemy Kalendarz Astronomiczny na 2011 rok. Został o przygotowany przez członków sekcji astronomicznej w Żaganiu. Zdjęcia zamieszczone w astro-kalendarzu zostały wykonane przez miłośników astronomii z Włoch i USA oraz przez NASA o czym dowiecie się z podpisów źródeł zdjęć. Uzyskaliśmy zgodę na takie ich wykorzystanie. Na każdy miesiąc wybrano ciekawe zjawiska astronomiczne i umieszczono je na stronach kalendarza. Zjawiska astronomiczne w poszczególnych miesiącach przygotowano na podstawie Almanachu Astronomicznego opracowanego przez dra Tomasza Ściężora oraz Poradnika Miłośnika Astronomii Marka Substyka. Znajdziecie tam też terminy imprez przygotowanych przez Centrum Kultury i Urząd Miasta w Żaganiu, na których będą organizowane pokazy nieba i prelekcje popularnonaukowe.